‘•’ One Thousand Papers ‘•’

หนี่ฮาว... เจอกันเป็นตอนที่สามแล้วนะครับ

 

หมง : อะไรนะ? พึ่งอ่านตอนแรก

หมง : งั้นไปตามเก็บสองตอนแรกก่อนนะ

สบายดี ซีอาน : สุสานองค์หญิงหย่งไท

สบายดี ซีอาน : พิพิธภัณฑ์ซานซี

 

--------------------------------------------------------------------------------------------

หลังจากลูกทัวร์ชมมิวเซี่ยมกันเสร็จก็ร่ำร้องให้พาไปเที่ยวที่อื่นบ้างนอกจากพวกโบราณสถาน

ไกด์ก็จัดให้...

ปล. ไกด์คนไทยเป็นไกด์ที่เคยไปแข่งแฟนพันธุ์แท้ประเทศจีน พวกประวัติศาสตร์ทั้งหลายแน่นมั่กๆ

พาไปเดินซุปเปอร์มาเก็ต...

แต่ผมไม่ได้ถ่ายรูปมานะ เขาห้ามถ่ายภาพ

 

ซุปเปอร์มาเก็ตแห่งนี้ทำให้ผมตระหนักได้ว่า ภาษาจีนนั้นสำคัญแค่ไหนและภาษาอังกฤษนั้นไรค่าแค่ไหน...

ซุปเปอร์มาเก็ตแห่งนี้ทำให้ผมตระหนักได้ว่า คนจีนนั้นขยันขายของมาก

ซุปเปอร์มาเก็ตแห่งนี้ทำให้ผมตระหนักได้ว่า มาเที่ยวเมืองจีนค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันก็ไม่ต่างจากเมืองไทยเท่าไร

ซุปเปอร์มาเก็ตแห่งนี้ทำให้ผมตระหนักได้ว่า น่ามาเที่ยวเมืองจีนทุกๆ ปีเลย

 

ไม่มีภาพนะครับ บรรยายเอาล้วนๆ ช่วยจินตนาการหน่อยล่ะกัน

บรรยากาศก็เหมือนซุปเปอร์เมืองไทยแหละครับ แต่พวกป้ายต่างๆ มันดันเป็นภาษาจีนทั้งหมดเลยต้องเดินดุ่มๆ ไปเรื่อยๆ

พนักงานที่เดินอยู่ตามช่องต่างๆ ไม่เหมือนเมืองไทยนะครับ ที่แค่เดินเติมของเช็คของเท่านั้น พนักงานที่เมืองจีนจะตั้งใจขายของกันมาก พอผมเดินไปจับผงปรุงรส(ผมคิดว่างั้นนะ คล้ายๆ คนอร์) อาหมวยพุ่งเข้ามาเหมือนแมลงวันเห็นขี้ยังไงยังงั้นเลย มาถึงก็พูดภาษาจีนรัวๆ ใส่ผม... ผมก็ยืนนิ่งแล้วก็... ยิ้ม... ทันใดนั้นอาหมวยก็ตระหนักดีว่าไอ้หมอนี่มันไม่ใช่คนจีนแหละ แต่ความพยายามขายของอาหมวยก็ยังไม่จบ พยายามจับผลิตภัณฑ์มาพรีเซนต์อย่าแข็งขัน

อาหมวย : พี่คะ สนใจผงคนอร์หรอคะ (พูดเป็นภาษาจีน (ผมเดาเอานะ))

หมง : โทษครับผมไม่ใช่คนจีน (พูดเป็นเป็นภาษาอังกฤษ)

อาหมวย : ตอนนี้ซื้อ 1 แถม 1 นะคะ พร้อมกับหยิบมาอีกซองมาคู่กัน

หมง : อร่อยไหม

อาหมวย : 10 หยวนเท่านั้น

หมง : ทำอะไรได้มั่ง

อาหมวย : อร่อยมากเลย

 

การสนทนาก็เป็นประมาณข้างบนอ่ะครับ ภาษาอังกฤษของสาวจีนไม่กระดิกเลย ภาษาจีนของผมก็ไม่ทำงานเหมือนกัน แต่พนักงานไม่หยุดขายของแต่พยายามสื่อสารออกมา ถ้าเป็นคนไทยคงหันซ้ายหันขวาหาตัวช่วยกันใหญ่ ตอนนั้นผมก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมคนจีนที่มาตั้งรกรากเมืองไทยหลายคนถึงได้ร่ำรวยขึ้นมาในช่วงรุ่นเดียวเท่านั้น ถ้าคนจีนตั้งใจขายของขนาดนี้ก็ไม่แปลกแล้วละครับ

หลังจากที่ฟังสาวจีนขายของไม่รู้เรื่อง ผมก็ซื้อคนอร์ซองกลับมาสี่ซอง

เดินไปเข้ามุมขายชา... อาหมวยก็เข้ามาอธิบายอีก ก็ฟังไม่รู้เรื่องอีก

เข้ามุมขายผลไม้ ก็ยังมีคนมาขายของอีก

มุมอาหารแช่เย็น ก็มีคนมาขายของอีก

 

ผมก็ซื้อพวกน้ำขวดมาชิมหลายขวดอยู่เหมือนกันแต่ไม่ได้ซื้อเยอะเพราะคิดว่าเดียวคงได้มาอีกครั้ง

ตอนนี้ซุปเปอร์ในเมืองจีนไม่มีุถุงแจกแล้วนะครับ ต้องซื้อเท่านั้นถุงล่ะ 25 สตางค์ เมืองไทยเมื่อไรจะทำได้น้า จะได้ช่วยแก้ปัญหาโลกร้อนได้อีกนิดนึง

 

หลังจากนั้นก็ไปทานอาหารเย็น ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องซุปนกและซุปหมู โดยซุปทั้งหมดจะตุ๋นอยู่ในโอ่ง

ภาพอาหารผมไม่ได้ถ่ายมานะครับ นั่งร่วมโต๊ะกับคนที่ไม่รู้จักแล้วไม่กล้าถ่าย

อาหารมื้อนี้ให้สี่ดาวเลย เริ่มอร่อยแล้ว

 

อันนี้เป็นตึกร้านอาหาร

 

เป็นร้านอาหารในตัวเมือง ตึกสูงเยอะแยะไปหมด

 

จากนั้นก็เดินทางเข้าโรงแรม ตอนนั้นเวลาก็ประมาณ 1 ทุ่ม ลูกทัวร์ส่วนใหญ่เข้าห้องแล้วนอนเลยเพราะเมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยจะสบายกัน ต้องมาเที่ยวทั้งวันด้วย

แต่หมงไม่หลับ มาเที่ยวทั้งทีต้องเอาให้คุ้ม เดียวไปนอนเมืองไทยก็ได้

ก็ออกไปตระเวนคนเดียวเท่านั้น

 

อันนี้วงเวียนใหญ หอระฆังของเมืองซีอาน

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย

ใต้หอกลองนี้มีหางมังกรฝังไว้ ส่วนหอระฆังจะมีหัวมังกรฝังไว้

เนื่องมาจากหลังจากราชวงค์จิ๋นแล้ว และได้ทำการย้ายเมืองหลวง ฮ่องเต้องค์ใหม่นั้นไม่ได้สืบสายเลือดมาจากฮ่องเต้องค์ก่อน จึงกลัวว่าจะมีโอรสสวรรค์เกิดมาที่เมืองซีอานอีกและจะแย่งอำนาจของตนไป เพราะเมืองซีอานนี้เป็นเมืองที่ให้กำเนิดฮ่องเต้มาหลายคน (น่าจะ 9 คน ถ้าจำไม่ผิดนะ) จึงใช้ศาสตร์ฮวงจุ้ยทำหอระฆังทับหัวมังกรไว้ แต่หลังจากนั้นก็เกิดแผ่นดินไหวอีก ซินแสที่ทำฮวงจุ้ยก็บอกว่ามังกรยังไม่สงบ ฮ่องเต้จึงทำหอกลองมาทับหางมังกรไว้อีก ไม่ให้ขยับเขยื้นอนได้

 

ห้างไข่ย้อย เอ๊ย ไคหยวน ห้างที่ใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ แต่ข้างในก็งั้นๆ ไม่ได้สวยไรมาก สู้พารากอน เซ็นทรัลเวิร์ดเมืองไทยไม่ได้อ่ะ

 

ระหว่างทางก็เดินเข้าไปในร้านขายรองเท้าอยากได้รองเท้าคอนเวิร์สที่ผลิตในจีน เจอคู่ที่มีภาษาจีนเขียนอยู่บนร้องเท้าด้วย แต่มีแต่สีแดงเท่านั้นเอง เลยไม่ได้ซื้อมันแรงเกิน

 

ถ้าเป็นสีขาวตัวหนังสือสีดำ คงมีเสียตังค์อ่ะ

ร้านค้าในซีอานเวลาเขียนป้ายลดราคาจะไม่เหมือนเมืองไทยนะครับ

เขาจะมีตัวเลข 1-9

สมมติว่าเขาแปะเลข 8 ไว้ ก็จะหมายความว่า ลดราคา 20%

ถ้า 8.5 ก็จะลด 15%

พนักงานในร้านก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้อีกเช่นเคย

 

เราก็หัวดำ หน้าก็จีน พนักงานก็คงนึกว่าเป็นคนจีนแหละ

เดินเข้าชอปไนกี้

พนักงาน : dkljfoaweifoj@ (พูดแบบเสียงดังหน่อยเหมือนว่ากำลังด่าใครอยู่)

หมงก็หันไปตามต้นเสียง หมงก็เจอพนักงานมองอยู่ ในใจก็คิดว่าเขาพูดกับเราป่าวหว่า แต่ดูจากรูปการณ์แล้วเขาคงพูดกับเ้ราแน่ เลยตอบกลับไปว่า

หมง : I'm not Chinese

พนักงานอึ้งไปสักพักแล้วก็พูดว่า : OK

หมงได้ใจรุกหนักเข้าไป : what did u say?

พนักงานก็อึกๆ อักๆ : Welcome to Nike world

 

แสรด พูดจาต้อนรับหรอนึกว่าด่ากรูนะนี่

 

ตัดมาอีกทีมืดแล้ว

 

ตึกไคหยวนเหมือนเดิม

 

หอกระฆังแบบเปิดไฟ สวยดีไม่ใช่เล่น ส่วนตึกที่อยู่หลังหอกลองนั้นเป็น ภัตตราคารนะครับ แบบว่าใหญ่เว่อร์มากอ่ะ

 

รถชนกันครับ คนจีนขับรถได้แย่มากๆ ขอบอก

รถเมืองจีนพวงมาลัยซ้าย ขับชิดขวา

สมมติว่าเป็นถนนสี่เลน ถ้าเกิดคนจีนที่ขับรถอยู่เล่นที่สามจากฝั่งซ้ายมือต้องการเลี้ยวซ้ายขึ้นมา พี่ท่านก็จะจอดรถเฉยๆ แล้วค่อยๆ เลี้ยวซ้าย (รถคันเล็กเหมือนแจ๊สแต่ตีวงเหมือนรถพ่วงอะครับ)

เบี้ยประกันเมืองจีนน่าจะแพงไม่ใช่เบา ถ้าขับรถกันแบบนี้

 

ฝั่งตรงข้ามเป็นโรงแรมห้าดาวครับ ฝั่งซ้ายไม่ใช่ทางลงไปรถไฟใต้ดินนะครับ ซีอานยังไม่มีรถไฟใต้ดิน ทางซ้ายเป็นแค่ทางเดินใต้ดินครับ ถนนแถวนี้ใหญ่มาก ข้ามลำบากต้องลงใต้ดินอย่างเดียว

 

เดียวจะพาดำดินแล้วนครับ ทางลงใหญ่ไม่ใช่เล่น

 

ข้างใต้นี่ใหญ่จริงๆ นะนี่

 

ป้ายโฆษณามือถือ ดูแล้วก็ไม่แพงเท่าไร

 

อีกอัน อ่านไม่รู้เรื่องเลยภาษาจีนล้วน

 

ภาพนางแบบใส่ชุดว่ายน้ำ ชุดชั้นใน มีอยู่ทั่วไปในซีอานแล้ว ลบภาพเดิมๆ ที่คิดว่าจีนคงยังไม่ค่อยรับเรื่องนี้เท่าไรออกจากหัวไปหมดเลย

 

โผล่ที่ปลายอุโมงค์ จะมีวัยรุ่นมานั่งคุยกันแถวๆ นี้ การแต่งตัวก็เหมือนๆ กับคนไทยแหละครับแต่ส่วนใหญ่แต่งแบบง่ายๆ ไม่มีออพชั่นไรเยอะ

 

อันนี้เป็นภัตตราคารที่อยู่หลังห้องระฆังครับ เป็นภัตตราคารที่มีชื่องด้านเจี๊ยวเกี๊ยว

 

ใหญ่มากครับ ภาพที่ถ่ายมานี่ ให้ดูว่าทุกๆ ชั้นจะมีห้องครัวอยู่ด้วย (ชั้นที่เป็นไฟสีขาว นั่นแหละห้องครัว) ไม่ใช่ห้องครัวเล็กๆ ด้วย

 

วัยรุ่นจีนครับ เสื้อยืดเกงยีนส์

 

สตาร์บัคเมืองจีนครับ ได้ยินลูกทัวร์บอกว่าจืดมาก

 

ดูผ่านๆ นึกว่าป้ายรถเมล์หน้าเซ็นทรัลลาดพร้าว

 

ร้านขายของข้างทางเมืองจีนครับ

แต่ที่แปลกใจคือไอ้ป้ายด้านซ้ายมือนี่แหละ Mp3 2 GB 69 หยวน 350 บาทเอง ถูกมั่กๆ ของบอก

 

ร้านค้าปิดประมาณสามทุ่มครับ ถ้าเสาร์-อาทิตย์ก็ สามทุ่มครึ่งครับ

 

แวะเอามาฝากระหว่างเดินกลับโรงแรม

 

ป้ายพิซซ่าเมืองจีน

 

วัตสัน

 

KFC

 

Mc Donald

 

เขอโข่วเข่อเล่อ มีตุ๊กตาดินเผาด้วย

 

ห้างขายของแบรนด์เนม ผมไม่ได้เขานะครับ ไม่รู้ราคา

 

เหนื่อยจังเดินเยอะมากๆ ถึงห้องเลยจะกินน้ำชาที่ซื้อมาหน่อย แต่ขอถ่ายรูปก่อนนะ

 

ทรอปิคาน่ากลิ่นเมล่อน หอมมากๆ เมืองไทยมีขายไหมอ่ะ ติดใจ Ice lemon tea ก็เย็นปากดีมากๆ ชอบๆ

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

จบภาคกลางคืนล่ะครับ

ภาพเยอะจริงๆ อัพเหนื่อยมากๆ

 

 

 

edit @ 4 Jul 2008 20:39:15 by WhiteMapleS